دیوان بیدل شیرازی/نور محمـد

هزار دستان

نور محمـد از بیدل شیرازی

شكل و شمایل

دیوان بیدل شیرازی

من از كجــا و خیال وصــــال او حاشاك		كه هست حسن وی افزونتر ز پايۀ ادراك
مدبّری كه كنــــــد آدمی زمــام مهین		مصوّری كه گل آرد به روی مشتی خاك
نه روغنی كه برافروخت مشعل خورشید		نـه پایـــه ای كه بپـــا بــــدارد افــلاك
نخست نور محمـد ز كن هویدا كرد		وز آن سپس ز سمــك آفرید تا به سماك
نبود كفـــر در شــریعت گــركننـــد		ز روی صـــدق خــلایق كـــه لا الـه لواك
اگر چه نیست خداوند را شریك و مدیر		خدائی بر همـــه خلق آیـــــد ز ایزد پاك
وجود كف ید گردون و آنچه در وی هست		اگر نبـــــود ز بـــودش نگفت حق لولاك
اگـــــر حبیب توئی نیستم ز دشــمن بیم		وگــــر طبیب تـــوئی از مرض ندارم باك
مرا كه حق است خیال جمــــال تو در دل		دگر بهشـــت نخواهـــم كه النعیم لقاك
بگــــو كه رو به كـــه آرم كجا روم دیگر		مرا كه وصل تو باشد حیات و هجر هلاك
چیـــزی شـــود ار نمـــایی اجابت بیدل		كاو به صدق گویدت هر نفس جعلت فداك

***