دیوان بیدل شیرازی/قصّۀ هجران

عمر عزیز

قصّۀ هجران از بیدل شیرازی

در گرو باده داد خرقه و دستار

دیوان بیدل شیرازی

قصّۀ هجران نتوان گفت باز		عمر بود کوته و مطلب دراز
شمع صفت گر طلبی روز وصل		زآتش عشقش همه شب میگداز
گر چه ره وصل بود پر خطر		عشق نترسد ز نشیب و فراز
دوست ننالد ز جفاهای دوست		گر به حقیقت برسد از مجاز
در دل اگر عشق جمالیت هست		خویش چو پروانه بسوز و بساز
روی من و قبلۀ ابروی تو		روی جهانی همه سوی حجاز
شرک بود جز بتو کردن سجود		کفر بود جز بتو بردن نماز
گرچه برفتم ز درت آمدم		با همه مسکینی و عجز و نیاز
بندۀ مسکین به که رو آورد		از در شاهنشه مسکین نواز
جمله فقیریم و توئی محتشم		جمله فرو مانده توئی کارساز
ما همه یکسان و توئی بی نظیر		ما همه محتاج و توئی بی نیاز
تا برود جان نرود از درت		بیدل بیچارۀ بی برگ و ساز

***