دیوان بیدل شیرازی/شیراز

همسفر

شیــــــــراز از بیدل شیرازی

کشتهٔ تیغ

دیوان بیدل شیرازی

عید است و جهان ز نو جوان است		هر جا دلیســـــــت شــــــادمان اســت
عالــــم همـــه تازه خـــاصّه شیــــــــراز		کـــز سبــــزه بهشــــت جاودان است
ســــاری در باغ بـــذله ســــنج اســـت		بلبــــل بر شـــــاخ نغمه خوان اسـت
جان بخــــــــش نســــــــیم صبحـــــــگاهی		زآنســــان که شــــمیم دلســـتان است
هم ســـــــرو به باغ پای کـــوب است		هم ســــبزه به راغ کف زنان است
از بس گل و ســـبزه کوه و صــحرا		غیــــرت ده باغ و بوســـــتان اســت
عیــــــــد آمــــد و برد غـــم ز دلــــــها		هـــر جا که دلیســـت شــادمان است
مــــا را نبــــــــود به عیـــــد کـــــــاری		دیــــــدار تو عیــــــد عاشـــقان اسـت
خـــــــــــرّم دل مــا از آن جــــــــــمالت		کــز وی خـــــــرّم همــه جهان است
فرمــــــان ده مــــلک جــــــــم که رویـش		رخشــــــنده چو ماه آسمـــــــــان است
هم او به شــــــــهر بنـــــد دلهاست		هم مـــــاه بر آسمـــــــان جان است
بیدل که کمینـــــــــه بنــــــــــدۀ اوســــــت		بر تاجــــــــــوران خدایــــــــگان است

***