دیوان بیدل شیرازی/سیلاب سرشك

هزار تلخ

سيــلاب سرشك از بیدل شیرازی

ملك سلیمان

دیوان بیدل شیرازی

گوينـــــد ز تن رود روانم		تن رفت و بجا بماند جانم
يعنی كه فتادم از درش دور		جان در بر اوست همچنانم
گفتم كه دل از تو باز گيرم		امــا چه كنــــم نمی توانم
هنگام وداع جسم و جانست		ممنــــوع مـــدار از فغانم
شهـــری بكند ز جای آخر		سيــلاب سرشك ديدگانم
پيداست كه عالمی بسوزد		اين شعله كه هست در نهانم
جز عشق تو در جهان ندانم		جــــز نام تو برزبــان نرانم
از درگه خويشم از چه رانی		آخــر نه ســــگی ز آستانم
از خاك درت جدا نگردم		تا خــــاك نگردد استخوانم
بر بیدل ناتوان ببخشــــای		مشكن كه شكست خود جهانم

***