دیوان بیدل شیرازی/تا به کی

محبت

تا به کی از بیدل شیرازی

شاه ولایت

دیوان بیدل شیرازی

خسروابیدل به ملک فارس بی جان تا به کی		تنگدل بی دوست اندر کنج زندان تا به کی
آنکه بودش از گل رویت چو بلبل صد نشاط		موکنان مویه کنان با آه و افغان تا به کی
آنکه بر سر بود از لطف تو تاج عزتش		چون یهودا خار از مشی یهودان تا به کی
آنکه بودش آبرو از خاکبوسی درت		دور از خاک درت با خاک یکسان تا به کی
آنکه بودش دل چو گل نشکفته از دیدار دوست		چاک چاکست سینه از پیکان عدوان تا به کی
آنکه بر دامان عدلت داشت دست اعتصام		پاره از ظلمست گریبانش به دامان تا به کی
دیوساری چند در ملک تو عامل گشته اند		دیو در ملک تو عامل ای سلیمان تا به کی
از بلیسی چند در شیراز یک آدم نماند		روضهٔ خلد برین ماوای شیطان تا به کی
متفق دیوی سه ریمن در فسا و ملک جم		نظم این ملک ای ملک زیشان پریشان تا به کی
کامران از آن میان ثعبان مردم خواره اند		خلقی آخر بی سبب در کام ثعبان تا به کی
گاو دفتر خای اندر صدر دفتر تا به چند		موش انبان خوار اندر جوف انبان تا به کی
گرگ گله کو شبان گوسفندان بهر چیست		دزد غارتگر امیر کاروانان تا به کی
جای مرغان خوش الحان خاصه در فصل بهار		شهر پر آشوب از غوغای ترکان تا به کی
تیره از گرد سپاهان چهرهٔ خورشید و ماه		تیره آخر چهرهٔ خورشید تابان تا به کی
باغبان گلشن شیراز گلخن تا به چند		جای گلخن اندرین صحن گلستان تا به کی
تنگ تر از چشم ترکان شد جهان بر فارسی		تنگ بر ایشان جهان خود ای جهانبان تا به کی
تیره گی برخلق رواست زین تیره رویان ازچه رو		تنگ برمردم جهان زین تنگ خلقان تا به کی
خانه بر دوشان صحراگرد و مسکینان کوی		صاحب تاج و کلاه و تخت و ایوان تا به کی
آخر این خر بندگان خوار خاکستر نشین		متکی بر متکای پادشاهان تا به کی
خاتم جم زینت انگشت دیوان تا به چند		تکیه گاه اهرمن تخت سلیمان تا به کی
فارس شد از لشکر ترکان تباه ای پادشاه		رستم لشکر شکن در زابلستان تا به کی
طعنه زن بر ملک جم زندان اسکندر چرا		بذله گو بر آب رکنی خاک کرمان تا به کی
دود ظلم از شرق تا غرب جهان یکسر گرفت		آفتاب معدلت اندر خراسان تا به کی
فارس را ویرانه کردی شاه ترک از من شنو		آخر این تخت سلیمان بی سلیمان تا به کی
عهد شاهنشاه اسلام و به غارت می برند		کافران پیوسته اموال مسلمان تا به کی
حاصل یک ساله مان هر ساله اندر نیم روز		پادشاها پایمال سم یکران تا به کی
سیل یاجوج دولت و ملک را ز بنیادش بکند		ای سکندر ملک بی بنیاد در ایران تا به کی
دود ظلم ناکسان تا چند باشد آشکار		آفتاب عدل شاهنشاه پنهان تا به کی
تیر دشمن دوز تو در حبس ترکش تا به چند		تیغ عالم سوز تو شمع شبستان تا به کی
تیر از ترکش برآور تیغ بر کش از غلاف		سر بیفکن خصم را با خصم احسان تا به کی
شرم بادت زآنچه میگویی که باشد جای شرم		شکوه در دوران شهبیدل ز دوران تا به کی

***