دیوان بیدل شیرازی/برقع

طعم صبر

برقع
از بیدل شیرازی

رخ خوبان

اين دلبران كه روی به برقع كشیده اند		هر یك هزار پردۀ تقوا دریده اند
اين نازكی و لطف ندارد گل بشر		حوران ز باغ خلد برین گل نچیده اند
گویند آب خضر حیات ابد دهد		گویا كه در لبان تواش پروریده اند
شیرین لبان ترش بنشنند اگر رواست		طفلند و همچو میوۀ اول رسیده اند
با او چه خاصیت بود آیا كه تا به عشق		عشاق خو گرفته ز عالم رمیده اند
جان داده اند و راه مودّت سپرده اند		دل داده اند و روی محبت خریده اند
صورتگران صنع مگر قوس ماه را		دیدند كابروان تو اینسان كشیده اند
دل خود به زور و زر نگرفتند دلبران		این مملكت ز اول مسخرشان آفریده اند
تنها نداده بیدل بیچاره دل ز دست		از كف ربوده اند دل هر كه دیده اند

***

منوی ناوبری