دیوان بیدل شیرازی/آوازهٔ حسن

اهل سخن

آوازۀ حســـــــن
از بیدل شیرازی

هنگام وداع

این خلعـــــــت رعنــایی زیب قد چــــــالاکت		ســـــــــرهای ســـــرافرازان آویزۀ فتــــراکت
آوازۀ حســـــــنتو بگـرفت جهــــــــان یکسر		کـــــو تا بزنــــــد نوبت نوبت زن افلاکـت
شـــهدیســت نکوخــــوئی انگیــــــخته از طبعت		آبیسـت وفــــــاجوئی کامیخــــــــته با خـــاکت
اندر طلب وصلت هر کس بطــــــریقی رفت		کـوته نظـــــران را نیســـــت پایــــۀ ادراکت
خواهی که ببینی دوســت از دیدۀ جان بنگر		داری چو نظر بر پاک باید نظـــــــر پاکت
خو کن به جفای غیر گر یار همی خواهی		چون نیست میسّر گل بی زحمت خاشاکت
از آتش هجــــــرانش ســـــــوزد دل غمــــگینم		ســــاقی قدحــــی در ده زان آب طربناکت
بیدل غم عشقش را پنهــــــــان نتوانی داشت		زانرو که بود پیــــــدا از سینۀ صد چاکت

***

منوی ناوبری