دیوان بیدل شیرازی/آزادگان

یاران مخالف

آزادگان از بیدل شیرازی

مضراب غم

دیوان بیدل شیرازی

خوشست عمر به مستی بریز باده به جامم		که تا ز خود بستاند درین دو روزه مدامم
مگو ز صحبت آزادگان که بسته به قیدم		حدیث سوختگان را ز من مپرس که خامم
ز دست رفته مرا دین برای دنیا و افسوس		نه عقباست کنونم نه دنیاست به کامم
گناه بی حد و امید عفو و دوزخ و فردوس		به جز خدا نداند کسی سزای کدامم
جهان و خلق جهانراست جمله نام و نشانی		ندانم آنکه چه ام کیستم کجا و چه نامم
وگر نعیم به طاعت و جحیم به عصیان		محقق است که باشد کدام ازین دو مقامم
بیدل چرا زنم حلقه بر در هر ذی وجود		همین بس است که بر درگهش کمینه غلامم

***