خواجوی کرمانی (غزلیات)/گر یار یار باشدت ای یار غم مخور

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (گر یار یار باشدت ای یار غم مخور) از خواجوی کرمانی

'

گر یار یار باشدت ای یار غم مخور		گنجت چو دست می‌دهد از مار غم مخور
بر مقتضای قول حکیمان روزگار		اندک بنوش باده و بسیار غم مخور
دستار صوفیانه و دلق مرقعت		گر رهن شد بخانه‌ی خمار غم مخور
کارت چو شد ز دست و تو انکار می‌کنی		اقرار کن برندی و زانکار غم مخور
چون دوست در نظر بود از دشمنت چه غم		چون گل بدست باشدت از خار غم مخور
با طلعت حبیب چه اندیشه از رقیب		چون یار حاضرست ز اغیار غم مخور
گردرد دل دوا شود ایدوست شاد زی		ور غمگسار غم بود ای یار غم مخور
چون زر به دست نیست ز طرار غم مدار		چون سر ز دست رفت ز دستار غم مخور
خواجو مدام جرعه‌ی مستان عشق نوش		وز اعتراض مردم هشیار غم مخور