خواجوی کرمانی (غزلیات)/چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان) از خواجوی کرمانی

'

چه خوشست باده خوردن به صبوح در گلستان		که خبر دهد ز جنت دم صبح و باد بستان
چو دل قدح بخندد ز شراب ناردانی		دل خسته چون شکیبد ز بتان نار پستان
بسحر که جان فزاید لب یار و جام باده		بنشین و کام جانرا از لب پیاله بستان
چو نمی‌توان رسیدن بخدا ز خودپرستی		بخدا که در ده از می قدحی بمی پرستان
برو ای فقیه و پندم مده اینزمان که مستم		تو که چشم او ندیدی چه دهی صداع مستان
که ز دست او تواند بورع خلاص جستن		که بعشوه چشم مستش بکند هزار دستان
چو سخن نگفت گفتم که چنین که هست پیدا		ز دهان او نصیبی نرسد بتنگدستان
تو جوانی و نترسی ز خدنگ آه پیران		که چو باد بر شکافد سپه هزار دستان
به چمن خرام خواجو دم صبح و ناله می‌کن		که ببوستان خوش آید نفس هزار دستان