خواجوی کرمانی (غزلیات)/وفات به بود آنرا که در وفای تو نبود

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (وفات به بود آنرا که در وفای تو نبود) از خواجوی کرمانی

'

وفات به بود آنرا که در وفای تو نبود		که مبتلا بود آنکس که مبتلای تو نبود
چو خاک می‌شوم آن به که خاکپای تو باشم		که خاک بر سر آنکس که خاک پای تو نبود
اسیر بند شود هر که بنده‌ی تو نگردد		جفای خویش کشد هر که آشنای تو نبود
ز دیده دست بشویم اگر نه روی تو بیند		ز سر طمع ببرم گر درو هوای تو نبود
بر آتش افکنم آندل که در غم تو نسوزد		بباد بر دهم آن جان که از برای تو نبود
بجز ثنای تو نبود همیشه ورد زبانم		که حرز بازوی جانم بجز دعای تو نبود
بود بجای منت صد هزار دوست ولیکن		بدوستی که مرا هیچکس بجای تو نبود
دلم وفای تو ورزد چرا که هیچ نیرزد		دلی که بسته‌ی گیسوی دلگشای تو نبود
گدای کوی تو بودن ز ملک روی زمین به		که سلطنت نکند هر که او گدای تو نبود
چو سر ز خاک برآرند هرکس بامیدی		امید اهل مودت بجز لقای تو نبود
ترا به چشم تو بینم چرا که دیده‌ی خواجو		سزای دیدن روی طرب فزای تو نبود