خواجوی کرمانی (غزلیات)/منزل ار یار قرینست چه دوزخ چه بهشت

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (منزل ار یار قرینست چه دوزخ چه بهشت) از خواجوی کرمانی

'

منزل ار یار قرینست چه دوزخ چه بهشت		سجده گه گر بنیازست چه مسجد چه کنشت
جای آسایش مشتاق چه هامون و چه کوه		رهزن خاطر عشاق چه زیبا و چه زشت
عشقبازی نه ببازیست که داننده‌ی غیب		عشق در طینت آدم نه به بازیچه سرشت
تا چه کردم که ز بدنامی و رسوایی من		ساکن دیر مغانم بخرابات نهشت
گر سر تربت من بازگشایی بینی		قالبم سوخته و گل شده از خون همه خشت
همچو بالای تو در باغ کسی سرو ندید		همچو رخسار تو دهقان به چمن لاله نکشت
بر گل روی تو آن خال معنبر که نشاند		بر مه عارضت آن خط مسلسل که نوشت
هر که بیند که تو از باغ برون می‌آئی		گوید این حور چرا خیمه برون زد ز بهشت
تا به چشمت همه پاکیزه نماید خواجو		خاک شو بر گذر مردم پاکیزه سرشت