خواجوی کرمانی (غزلیات)/روی تو گر بدیدمی جان بتو بر فشاندمی

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (روی تو گر بدیدمی جان بتو بر فشاندمی) از خواجوی کرمانی

'

روی تو گر بدیدمی جان بتو بر فشاندمی		صبرم اگر مدد شدی دل ز تو واستاندمی
چون تو درآمدی اگر غرقه‌ی خون نبودمی		بس که گهر بدیدگان در قدمت فشاندمی
کاج نراندی ای صنم توسن سرکش از برم		تا ز دو دیده در پیت خون جگر نراندمی
پای دل رمیده گر باز بدستم آمدی		ترک تو کردمی و خویش از همه وا رهاندمی
نوک قلم بسوختی از دل سوزناک من		گرنه ز دیده دمبدم آب برو چکاندمی
ضعف رها نمی‌کند ورنه ز آه صبحدم		شعله فروز چرخ را مشعله وانشاندمی
خواجو اگر چو دود دل دست در آه من زدی		گر بزمین فرو شدی بر فلکش رساندمی