خواجوی کرمانی (غزلیات)/به سر ماه فکنده طیلسانی

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (به سر ماه فکنده طیلسانی) از خواجوی کرمانی

'

به سر ماه فکنده طیلسانی		در سرو کشیده پرنیانی
بر چشمه‌ی آفتاب بسته		از عنبر سوده سایبانی
رخساره فراز سرو سیمین		مانند شکفته گلستانی
حوری و چو کوثرش عقیقی		سروی و چو غنچه‌اش دهانی
نی حور بعینه‌ی بهشتی		نی سرو براستی روانی
دیدم چو هزار خرمن گل		وقت سحرش ببوستانی
گفتم نظری کن ای جهانرا		جانی و ز دلبری جهانی
همچون تن من همای عشقت		نادیده شکسته استخوانی
جز ناله و سایه‌ام درین راه		نی همنفسی نه همعنانی
آخر بشنو حدیث خواجو		کز عشق تو گشت داستانی