خواجوی کرمانی (غزلیات)/بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد) از خواجوی کرمانی

'

بنگر ای شمع که پروانه دگر باز آمد		از پی دل بشد و سوخته پر باز آمد
گرچه سر تا قدم از آتش غم سوخته بود		رفت و صد باره از آن سوخته‌تر باز آمد
هر که بیند من بی برگ و نوا را گوید		یا رب این خسته جگر کی ز سفر باز آمد
سرتسلیم چو بر خط عبودیت داشت		چون قلم رفت بهر سوی و به سر باز آمد
عجب آن نیست که شد با لب خشک از بردوست		عجب اینست که با دیده‌ی تر باز آمد
هر که را بیخبر افتاد ز پیمانه‌ی عشق		تو مپندار که دیگر به خبر باز آمد
ای گل از پرده برون آی که مرغ سحری		همره قافله‌ی باد سحر باز آمد
عیب خسرو مکن ای مدعی و تلخ مگوی		گر ز شور لب شیرین ز شکر باز آمد
آنکه مرغ دلش از حسرت گل پر می‌زد		همچو بلبل ز چمن رفت و دگر باز آمد
گر به تیغش بزنی باز نیاید ز نظر		هر که چون مردمک دیده نظر باز آمد
خیز خواجو که چواشک از سر زر در گذریم		تا نگویند که شد وز پی زر باز آمد