خواجوی کرمانی (غزلیات)/ای پسر دامن اهل قدم از دست مده

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (ای پسر دامن اهل قدم از دست مده) از خواجوی کرمانی

'

ای پسر دامن اهل قدم از دست مده		ورت از دست بر آید کرم از دست مده
چون کسی نیست که با او نفسی بتوان برد		برو و همدم خود باش و دم از دست مده
در فنا محو شو و گنج بقا حاصل کن		بگذر از ملک وجود و عدم از دست مده
شادی وصل اگرت دست نخواهد دادن		هجر را باش و سر کوی غم از دست مده
اگر از توبه و سالوس ندامت داری		با ندیمان بسر آر و ندم از دست مده
خرقه از پیرمغان گیر و گرت دست دهد		کنج بتخانه و روی صنم از دست مده
چون یقینی که همه ملکت جم بر بادست		پشت پایی بزن و جام جم از دست مده
یار اگر طالب درد تو بود درمان چیست		از دوا روی بتاب و الم از دست مده
گر چه آن خسرو خوبان ندهد داد کسی		خاک برسر کن و پای علم از دست مده
وگر از پای فتادی و نشد کارت راست		آن سر زلف پر از پیچ و خم از دست مده
چون شدی معتکف کعبه قربت خواجو		در طواف آی و حریم حرم از دست مده