خواجوی کرمانی (غزلیات)/ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو) از خواجوی کرمانی

'

ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو		خسته مگذار مرا وز سر تیمار مرو
بجفا بر سر یاران وفادار میا		بوفا از پی خصمان جفا کار مرو
چند گوئی که روم روزی و ترک تو کنم		مکن ای یار ز من بشنو و زنهار مرو
ای دل ار شور شکر خنده‌ی شیرین داری		همچو فرهاد بده جان و بکهسار مرو
تیره شب در شکن طره‌ی دلدار مپیچ		و گرت راه غلط شد به شب تار مرو
بگذر از خالش و گیسوی سیاهش بگذار		در پی مهره بسر در دهن مار مرو
گر بود برگ گل سوریت از خار مترس		ور هوای چمنت نیست بگلزار مرو
اگرت خرقه سالوس شود دامنگیر		با مرقع به در خانه‌ی خمار مرو
اگر از کعبه بمیخانه کشندت خواجو		برو ای خواجه و از میکده هشیار مرو