خــرقۀ صــد پاره فخر شیرازی

آتش عشق تو تنها نه مرا خانه بسوخت

شعله ور گشت و بسی خانه و کاشانه بسوخت

روز هجر آتش حرمان شب وصل آتش شوق

شمع سان این تنم آن رخ چو پروانه بسوخت

شد عیان برقی از آن برقع و بر عالم زد

زان میان خرمن صبر من دیوانه بسوخت

آن چراغی که از آن کلبۀ ما روشن شد

مسجد و مصطبه و کعبه و بتخانه بسوخت

خویش و بیگانه به ما رشک ببردند و غریب

آشنا را دل از آن آتش و بیگانه بسوخت

ساقیا خیز و فرو ریز به جام آن آتش

که از آن خانۀ عقل من فرزانه بسوخت

خرّم آن روز که آن خسرو فیروز آمد

فخر این خرقۀ صد پاره به شکرانه بسوخت