خاقانی (قصاید)/ای شحنهی شش جهات عالم
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | خاقانی (قصاید) (ای شحنهی شش جهات عالم) از خاقانی |
' |
| ای شحنهی شش جهات عالم | در چار دری و هفت طارم | |
| ای جنت انس را تو کوثر | وی کعبهی قدس را تو زمزم | |
| نیرو ده توست ناف خرچنگ | عشرتگه تو دهان ضیغم | |
| همخانه شوی به مهد عیسی | رجعت کنی از اشارت جم | |
| در بوتهی خاک سازی اکسیر | آتش ز اثیر و ز آسمان دم | |
| گه یاره کنی ز ماه و گه تاج | گه رنگ دهی به خاک و گه شم | |
| از رفتن توست بر تن دهر | پر نقطهی زر سیاه ملحم | |
| وز آمدن تو دست گیتی | افراخته آستین معلم | |
| تف علم تو در دم صبح | بر بیرق شام سوخت پرچم | |
| خاقانی را تویی همه روز | روزی ده و رازدار و محرم | |
| تاب و تب او ببین به ظاهر | کاندر دلش آتشی است مدغم | |
| از خوارزم آر مهر این تب | وز جیحون ساز نوش این سم | |
| جان داروی او بیار یعنی | خاک در قدوهی معظم | |
| در گرد رکاب او همی دو | در گرد عنان او همی چم | |
| تا خورشیدی پیاده بینند | خورشید دگر فراز ادهم | |
| مختار عجم بهاء دین آنک | منشور جلال اوست معجم | |
| با جوش ضمیر و جیش نطقش | مه شد زمن و عطارد ابکم | |
| با لطف کفش گرفت تریاق | چون چشم گوزن کام ارقم | |
| به ز آدمی است و آدمی نام | لیک آدم از او شده مکرم | |
| در نام نگه مکن که فرق است | از زادهی عوف و پور ملجم | |
| بیقوت ده اناملش نیست | هفت اختر مکرمت مقوم | |
| بییاری زال و پر عنقا | بر خصم ظفر نیافت رستم | |
| ای کحل کفایت تو برده | از دیدهی آخر الزمان نم | |
| لفظی ز تو وز عقول یک خیل | رمزی ز تو وز فحول یک رم | |
| مولای تو ثابتبن قره | شاگرد تو یحییبن اکثم | |
| تقدیر به همت تو واخورد | گفت ای پدر قدم تقدم | |
| رای تو به آسمان ندا کرد | کای طفل معاملت تعلم | |
| داده است قضا بهای قدرت | نه گلشن و هشت باغ درهم | |
| انصاف بده که هست ارزان | یوسف صفتی به هفده درهم | |
| بالای مدیح تو سخن نیست | کس زخمه نکرد برتر از بم | |
| در وصف تو کی رسم به خاطر | بر عرش که بر شود به سلم؟ | |
| طبع تو شناسد آب شعرم | دیلم داند نژاد دیلم | |
| گر چه شعرا بسی است امروز | این طائفه را منم مقدم | |
| هرچند درین دیار منحوس | بسته است مرا قضای مبرم | |
| مرخاتم را چه نقص اگر هست | انگشت کهن محل خاتم | |
| در قالب آدم امیدم | ای همدم روح، روح در دم | |
| یعنی برسان به حضرت شاه | این عقد جواهر منظم | |
| چون بحر میان جانبین بود | کارم ز خطر نمود مبهم | |
| در حال به گوش هوش من گفت | وصف تو که با ضمیر شد ضم | |
| کای مادر موسی معانی | فارغ شو و «فاقذ فیه فیالیم» | |
| ای داعی حضرت تو ایام | گرچه نکنم دعا مقسم | |
| گویم که چهار اساس عمرت | چو سبع شداد باد محکم | |
| کار تو تمام باد چونانک | نقصان نرسد پس اذاتم |