حافظ (غزلیات)/من دوستدار روی خوش و موی دلکشم

'

حافظ (غزلیات) (من دوستدار روی خوش و موی دلکشم) از حافظ

'

من دوستدار روی خوش و موی دلکشم		مدهوش چشم مست و مِی صاف بی‌غشم
گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو		آن گَه بگویمت که دو پیمانه درکشم
من آدم بهشتیم اما در این سفر		حالی اسیر عشق جوانان مَه‌وشم
در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز		استاده‌ام چو شمع؛ مترسان ز آتشم!
شیراز معدن لبِ لعل است و کانِ حُسن		من جوهریِ مُفلسم؛ ایرا مشوشم
از بس که چشم مست در این شهر دیده‌ام		حقا که مِی نمی‌خورم اکنون و سرخوشم
شهریست پر کرشمه حوران ز شش جهت		چیزیم نیست؛ ور نه خریدار هر شِشَم!
بخت ار مدد دهد که کِشَم رخت سوی دوست		گیسوی حور گَرد فشاند ز مَفرَشم
حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست		آیینه‌ای ندارم، از آن آه می‌کشم