حافظ (غزلیات)/ساقی به نور باده برافروز جام ما

'

حافظ (غزلیات) (ساقی به نور باده برافروز جام ما) از حافظ

'

ساقی! به نور باده برافروز جام ما		مطرب، بگو که کار جهان شد به کام ما
ما در پیاله عکسِ رُخِ یار دیده‌ایم		ای بی‌خبر ز لذتِ شُربِ مُدام ما
هرگز نمیرد آن که دلش زنده‌شد به عشق		ثبت است بر جَریده‌ عالَم دوام ما
چندان بُوَد کرشمه و ناز سَهی قدان		کآید به جلوه سرو صِنوبرخرام ما
ای باد! اگر به گُلشن اَحباب بگذری		زِنهار! عرضه‌دِه بَرِ جانان پیام ما
گو «نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری؟		خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما»
مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است		زآن رو سپرده‌اند به مستی زمام ما
ترسم که صَرفه‌ای نبرد روز بازخواست		نان حلال شیخ ز آب حرام ما
حافظ! ز دیده، دانه‌ی اشکی همی‌فشان		باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما
دریای اَخضَر فَلَک و کشتی هِلال		هستند غرقِ نعمتِ حاجی قوام ما