حافظ (غزلیات)/بیا که قصر امل سخت سست بنیادست

'

حافظ (غزلیات) (بیا که قصر امل سخت سست بنیادست) از حافظ

'

بیا! که قصر اَمَل سخت سُست بنیادست		بیار باده! که بُنیاد عمر بر بادست
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود		ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست
چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب		سروش عالم غیبم چه مژده‌ها دادست؟
که: «ای بلندنظر! شاهباز سِدره نشین،		نشیمن تو، نه این کنج محنت آبادست
تو را ز کُنگره‌ی عرش می‌زنند صفیر		ندانمت که در این دامگه چه افتادست...»
نصیحتی کنمت، یاد گیر و در عمل آر		که این حدیث ز پیر طریقتم یادست
غم جهان مخور و پند من مبر از یاد		که این لطیفه‌ی عشقم ز رهروی یادست
رضا به داده بده، وز جبین گره بُگشای		که بر من و تو دَرِ اختیار نَگْشادست
مجو درستیِ عهد از جهانِ سستِ نَهاد		که این عَجوزْ عروسِ هزار‌دامادست
نشان عهد و وفا نیست در تَبَسُّم گل		بِنال بلبل بی‌دل، که جای فریادست!
حسد چه می‌بری ای سست‌ نظم بر حافظ؟		قبولِ خاطر و لطفِ سخن، خدادادست!