اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو

'

اوحدی مراغه‌ای (غزلیات) (گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو) از اوحدی مراغه‌ای

'

گر چه امید ندارم که: شوم شاد از تو		نتوانم که زمانی نکنم یاد از تو
گفته بودی که: به فریاد تو روزی برسم		کی به فریاد رسی؟ ای همه فریاد از تو
دانم این قصه به خسرو برسد هم روزی		که: تو شیرینی و شهری شده فرهاد از تو
اگر امشب سر آن زلف به من دادی، نیک		ورنه فردا من و پای علم و داد از تو
گر تو، ای طرفه‌ی شیراز، چنین خواهی کرد		برسد فتنه به تبریز و به بغداد از تو
دوش گفتی: به دلت در زنم آتش روزی		چه دل؟ ای خرمن دلها شده بر باد از تو
دل ما را غم هجر تو ز بنیاد بکند		خود ندیدیم چنین کار به بنیاد از تو
اوحدی را مکن از بند خود آزاد، که او		بنده‌ای نیست که داند شدن آزاد از تو