اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/من که خمارم، به مسجدها مده را هم دگر

'

اوحدی مراغه‌ای (غزلیات) (من که خمارم، به مسجدها مده را هم دگر) از اوحدی مراغه‌ای

'

من که خمارم، به مسجدها مده را هم دگر		کین زمان میخوردم و در حال می‌خواهم دگر
محنت من جمله از عشقست و رنج از آگهی		باده‌ای در ده، که عقلم هست و آگاهم دگر
رحم بر گمراه و سرگردان نگفتی: واجبست؟		رحمتی بر من، که سرگردان و گمراهم دگر
مدتی در بسته بودم دیده از دیدار خواب		صورت او در خیال آمد ز ناگاهم دگر
روی گندم‌گون او با من نمی‌دانم چه کرد؟		این همی دانم که: همچون کاه می‌کاهم دگر
با زنخدانش مرا میلیست، می‌دانم که: زود		خواهد افگندن به بازی اندر آن چاهم دگر
هم ببخشیدی دلش بر ناله‌ی شبهای من		گر به گوش او رسیدی ناله و آهم دگر
من که بر عشقم بریدستند ناف از کودکی		چون توان از عشق ببریدن با کراهم دگر؟
اوحدی امسال اگر آهنگ رفتن می‌کند		گو: سفر می‌کن، که من حیران آن ماهم دگر