اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز

'

اوحدی مراغه‌ای (غزلیات) (منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز) از اوحدی مراغه‌ای

'

منم غریب دیار تو، ای غریب‌نواز		دمی به حال غریب دیار خود پرداز
بهر کمند که خواهی بگیر و بازم بند		به شرط آنکه ز کارم نظر نگیری باز
گرم چو خاک زمین خوار می‌کنی سهلست		چو خاک می‌کن و بر خاک سایه می‌انداز
درون سینه دلم چون کبوتران بتپد		چه آتشست که در جان من نهادی باز؟
هوای قد بلند تو می‌کند دل من		تو دست کوته من بین و آرزوی دراز!
بر آستین خیالت همی دهم بوسه		بر آستان وصالت مرا چو نیست جواز
هزار دیده به روی تو ناظرند و تو خود		نظر به روی کسی بر نمی‌کنی از ناز
اگر بسوزدت، ای دل، ز درد ناله مکن		دم از محبت او می‌زنی، بسوز و بساز
حدیث درد من، ای مدعی، نه امروزست		که اوحدی ز ازل بود رند و شاهد باز