اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/ز تو بی‌وفا چه جوییم نشان مهربانی؟

'

اوحدی مراغه‌ای (غزلیات) (ز تو بی‌وفا چه جوییم نشان مهربانی؟) از اوحدی مراغه‌ای

'

ز تو بی‌وفا چه جوییم نشان مهربانی؟		بتو سنگدل چه گوییم حکایت نهانی؟
که چو قاصدی فرستیم به دشمنی برآیی		که چو قصه‌ای نویسیم به دشمنان رسانی
چو بهانه می‌گرفتی و وفا نمی‌نمودی		ز چه خانه می‌نمودی به غریب کاروانی؟
قدمم گرفت، تندی مکن، ای سوار، تندی		غم مستمند می‌خور، چه سمند می‌دوانی
ز ورق برون فگندم همه بار نامه‌ی خود		که چو نام من نبینی دگر آن ورق بخوانی
عجب! ار نه قامت تست قیامت زمانه		که در اول غروری و در آخر زمانی
چه محالها شنیدم؟ چه به حالها رسیدم!		که به سالها ندیدم ز لب تو کامرانی
مکن، ای پسر، که وفا کن به روزگار و مدت		من ازین صفت بگردم، تو بدان صفا نمانی
دل اوحدی شکستن، ز میانه دور جستن		نه طریق دوستانت و نه شرط مهربانی