اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزم

'

اوحدی مراغه‌ای (غزلیات) (روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزم) از اوحدی مراغه‌ای

'

روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزم		در خویش زنم آتش و مردانه بسوزم
چون با من بیگانه غمش را سر خویشست		با خویش در آمیزم و بیگانه بسوزم
دیوانه شوم، سر به خرابات برآرم		بر خویش دل عاقل و دیوانه بسوزم
گر آتش اندوه برین آب بماند		هم رخت براندازم و هم خانه بسوزم
در وصل دلم را نه به پیمانه دهد می		در می‌فگنم آتش و پیمانه بسوزم
یاران همه در گلشن وصلند به شادی		من چند درین گلخن ویرانه بسوزم؟
گر بر گذرم دام نهد، اوحدی، این بار		هم دام بدرانم و همه دانه بسوزم