اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو

'

اوحدی مراغه‌ای (غزلیات) (دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو) از اوحدی مراغه‌ای

'

دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگو		جان چو بر جانان رسید، از پیک و پیغامش مگو
مرغ جان ما، که از تار بدن بودش قفس		باز دست شاه گشت، از دانه و دامش مگو
ما از آن یوسف به بویی قانعیم، ای باد صبح		بوی پیراهن چو آوردی، ز اندامش مگو
ای که میگویی: خیال او توان دیدن به خواب		مرد چون شوریده گشت، از خواب و ارامش مگو
آنکه روی دوست دید، او را به کفر و دین چه کار؟		و آنکه مست عشق گشت، از باده و جامش مگو
چند گویی: پخته‌ای باید که گردد گرد او؟		سینه‌ی ما سوختست، از پخته و خامش مگو
دوش میگفتی که: دانستم که خون من که ریخت؟		آنکه میدانی همانست، اوحدی نامش مگو