اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی

'

اوحدی مراغه‌ای (غزلیات) (دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی) از اوحدی مراغه‌ای

'

دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی		جان چو با جانان نشست از پیک و پیغامش مگوی
مرغ جان ما، که از بار بدن بودش قفس		باز دست شاه گشت از دانه و دامش مگوی
ما از آن یوسف به بادی قانعیم، ای باد صبح		بوی پیراهن چو آوردی ز اندامش مگوی
ای که میگویی: خیال او توان دیدن به خواب		مرد چون شوریده گشت از خواب و آرامش مگوی
آنکه روی دوست دید او را به کفر و دین چه کار؟		وانکه مست عشق گشت از کفر و اسلامش مگوی
چند گویی: پخته‌ای باید که گردد گرد او؟		سینه‌ی ما سوختست از پخته و خامش مگوی
دوش میگفتی: ندانستم که خون من که ریخت؟		آنکه می‌دانی همانست، اوحدی، نامش مگوی