انوری (غزلیات)/چه نازست آنکه اندر سرگرفتی

'

انوری (غزلیات) (چه نازست آنکه اندر سرگرفتی) از انوری

'

چه نازست آنکه اندر سرگرفتی		به یکباره دل از ما برگرفتی
ز چه بیرون به نازی درگرفتم		برون ز اندازه نازی برگرفتی
ترا گفتم که با من آشتی کن		رها کرده رهی دیگر گرفتی
دریغ آن دوستی با من به یکبار		شدی در جنگ و خشم از سر گرفتی
نهادی بر شکر ما شوره‌ی سیم		پس آنگه لعل در شکر گرفتی
مرا در پای غم کشتی و رفتی		هوای دیگری در بر گرفتی