انوری (غزلیات)/دوش آنکه همه جهان ما بود

'

انوری (غزلیات) (دوش آنکه همه جهان ما بود) از انوری

'

دوش آنکه همه جهان ما بود		آراسته میهمان ما بود
سوگند به جان ما همی خورد		گر چند بلای جان ما بود
بودش همه خرمی و خوبی		شکر ایزد را که آن ما بود
از طالع سعد ما براند		فالی که نه در گمان ما بود
بنشست میان ما و برخاست		آزار که در میان ما بود