قانون راجع به اجازه‌نامه طبابت

از مشروطه
پرش به: گشتن، جستجو

مجلس شورای ملی مذاکرات دوره قانونگذاری ششم تصمیم‌های مجلس

مجلس شورای ملی مجموعه قوانین دوره قانونگذاری ششم

قوانین بنیان ایران نوین مصوب مجلس شورای ملی
نمایندگان مجلس شورای ملی دوره قانونگذاری ششم

قانون راجع به اجازه‌نامه طبابت - مصوب ۲۸ شهریور ماه ۱۳۰۶ شمسی

ماده اول - اطبایی که تاکنون موفق به أخذ اجازه‌نامه رسمی نشده‌اند چنان چه مدلل دارند مدت ده سال متوالی مشغول طبابت بوده‌اند می‌توانند درمجلس امتحانی که در وزارت معارف و مراکز عمده ایالات و ولایات (‌با عضویت اطباء دیپلمه و اطباء مجاز در طب قدیم) تشکیل خواهد شد امتحان‌دهند در صورتی که امتحانات آنها مورد قبول واقع شود اجازه‌نامه طبابت به آنها داده خواهد شد و فقط در حدودی که به آنها اجازه داده شده‌است حق‌طبابت دارند.

ماده دوم - اطبایی که از این به بعد بر طبق این قانون اجازه طبابت می‌گیرند و دیپلم از مدارس طب دولتی داخله و خارجه ندارند حق استعمال کلمه(‌دکتر) نخواهند داشت.

ماده سوم - وزیر معارف مأمور اجرای این قانون است.

این قانون که مشتمل بر سه ماده‌است در جلسه بیست و هشتم شهریور ماه یک هزار و سیصد و شش شمسی به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

رییس مجلس شورای ملی - حسین پیرنیا

  • ‌پاورقی: به موجب قانون مصوب ۲ آذر ماه ۱۳۰۶ شمسی ماده الحاقیه به قانون فوق

علاوه و الحاق شده‌است و بعداً به موجب قانون ۲۵ اسفندماه ۱۳۰۸ این قانون از تاریخ انقضاء برای مدت سه سال تمدید شده‌است.