انوری (قصاید)/یافت احوال جهان رونق جاویدانی
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | انوری (قصاید) (یافت احوال جهان رونق جاویدانی) از انوری |
' |
| یافت احوال جهان رونق جاویدانی | چرخ بنهاد ز سر عادت بیفرمانی | |
| در زمان دو سپهدار که از گرد سپاه | بر رخ روز درآرند شب ظلمانی | |
| باز در معرکه چون صبح سنانشان بدمد | دل شب همچو رخ روز شود نورانی | |
| دو جهانگیر و دو کشور ده و اقلیم سنان | نه به یک ملک به صد ملک جهان ارزانی | |
| عضد دولت و دین آن همه افریدونی | ناصر ملت و ملک این همه نوشروانی | |
| رای آن بر افق عدل کند خورشیدی | قدر این بر فلک ملک کند کیوانی | |
| عدلشان گویی خاصیت لاحول گرفت | چون قضا تهنیهشان گفت به گیتیبانی | |
| زانکه در سایهی او مینتواند که زند | هیچ شیطان ستم نیز دم شیطانی | |
| پاسشان حبس زمین است و درو قارونوار | فتنه و جور و ستم هر سه شده زندانی | |
| گر زمین را همه در سایهی انصاف کشند | جغد جاوید ببرد طمع از ویرانی | |
| ور جهان را گره ابروی کین بنمایند | بگریزد ز جهان صورت آبادانی | |
| ور به چشم کرمی جانب بالا نگرند | چرخ بیرون شود از ورطهی سرگردانی | |
| ور ز فغفور و ز قیصر مثلا یاد کنند | هر دو بر خاک نهند از دو طرف پیشانی | |
| گشته بخشودن ایشان سبب آسایش | گشته بخشیدن ایشان سبب آسانی | |
| بزم ایشان چو بهشتست که بر درگه او | مرحباگویان اقبال کند رضوانی | |
| رزم ایشان چو سعیرست که در حفرهی او | اخسوا خوانان شمشیر کند نیرانی | |
| هر کجا ژاله زند ابر کمانشان بینی | موجها خاسته از خون عدو طوفانی | |
| تا جه ابریست کمانشان که چو باران بارد | آسمان بر سر خورشید کشد بارانی | |
| تیغشان گر به ضیافت چو خلیلالله نیست | دام و دد را چکند روز وغا مهمانی | |
| دستشان گر ید بیضای کلیمالله نیست | چکند رمح درو همچو عصا ثعبانی | |
| شکل توقیع مبارکشان تقدیر بدید | گفت برنامهی ما چون نکنی عنوانی | |
| ملکشان را مدد از جغری و طغرل کم نیست | زان امیری برسیدند بدین سلطانی | |
| ملک یزدان به غلط کی دهد آخر سریست | اندرین ملک بدین منتظمی تا دانی | |
| هرچه یزدان ندهد بخت و فلک هم ندهد | کار آن مرتبه دارد که بود یزدانی | |
| مدح ایشان به سزا چرخ نیارد گفتن | انوری داد بده رو که تو هم نتوانی | |
| لیک با این همه ای در بر روح سخنت | روح بیفایده اندر سخن روحانی | |
| گرچه در انشی نظمی که در ایشان گویی | راه بر قافیه می گم شود از حیرانی | |
| مصطفی سیرتی و هردو بدان آوردت | که در این ملک همه عمر کنی حسانی | |
| تاکه بر چارسوی عالم کونست و فساد | روی نرخ امل خلق سوی ارزانی | |
| عدل ایشان سبب عافیت عالم باد | ملک را عدل دهد مدت جاویدانی | |
| کار گیتی همه فرمانبری ایشان باد | کار ایشان به جهان در همه فرمان رانی |