سعدی (غزلیات)/گر من ز محبتت بمیرم

'

سعدی (غزلیات) (گر من ز محبتت بمیرم) از سعدی

'

گر من ز محبتت بمیرم		دامن به قیامتت بگیرم
از دنیی و آخرت گزیرست		وز صحبت دوست ناگزیرم
ای مرهم ریش دردمندان		درمان دگر نمی‌پذیرم
آن کس که بجز تو کس ندارد		در هر دو جهان من آن فقیرم
ای محتسب از جوان چه خواهی		من توبه نمی‌کنم که پیرم
یک روز کمان ابروانش		می‌بوسم و گو بزن به تیرم
ای باد بهار عنبرین بوی		در پای لطافت تو میرم
چون می‌گذری به خاک شیراز		گو من به فلان زمین اسیرم
در خواب نمی‌روم که بی دوست		پهلو نه خوشست بر حریرم
ای مونس روزگار سعدی		رفتی و نرفتی از ضمیرم