مثنوی معنوی/باز الحاح کردن معاویه ابلیس را

'

دفتر دوم مثنوی (باز الحاح کردن معاویه ابلیس را) از مولوی

'

گفت غیر راستی نرهاندت		داد سوی راستی می‌خواندت
راست گو تا وا رهی از چنگ من		مکر ننشاند غبار جنگ من
گفت چون دانی دروغ و راست را		ای خیال اندیش پر اندیشه‌ها
گفت پیغامبر نشانی داده است		قلب و نیکو را محک بنهاده است
گفته است الکذب ریب فی القلوب		گفت الصدق طمانین طروب
دل نیارامد ز گفتار دروغ		آب و روغن هیچ نفروزد فروغ
در حدیث راست آرام دلست		راستیها دانه‌ی دام دلست
دل مگر رنجور باشد بد دهان		که نداند چاشنی این و آن
چون شود از رنج و علت دل سلیم		طعم کذب و راست را باشد علیم
حرص آدم چون سوی گندم فزود		از دل آدم سلیمی را ربود
پس دروغ و عشوه‌ات را گوش کرد		غره گشت و زهر قاتل نوش کرد
کزدم از گندم ندانست آن نفس		می‌پرد تمییز از مست هوس
خلق مست آرزواند و هوا		زان پذیرااند دستان ترا
هر که خود را از هوا خو باز کرد		چشم خود را آشنای راز کرد