سعدی (غزلیات)/ناچار هر که صاحب روی نکو بود

'

سعدی (غزلیات) (ناچار هر که صاحب روی نکو بود) از سعدی

'

ناچار هر که صاحب روی نکو بود		هر جا که بگذرد همه چشمی در او بود
ای گل تو نیز شوخی بلبل معاف دار		کان جا که رنگ و بوی بود گفت و گو بود
نفس آرزو کند که تو لب بر لبش نهی		بعد از هزار سال که خاکش سبو بود
پاکیزه روی در همه شهری بود ولیک		نه چون تو پاکدامن و پاکیزه خو بود
ای گوی حسن برده ز خوبان روزگار		مسکین کسی که در خم چوگان چو گو بود
مویی چنین دریغ نباشد گره زدن		بگذار تا کنار و برت مشک بو بود
پندارم آن که با تو ندارد تعلقی		نه آدمی که صورتی از سنگ و رو بود
من باری از تو بر نتوانم گرفت چشم		گم کرده دل هرآینه در جست و جو بود
بر می‌نیاید از دل تنگم نفس تمام		چون ناله کسی که به چاهی فرو بود
سعدی سپاس دار و جفا بین و دم مزن		کز دست نیکوان همه چیزی نکو بود