سعدی (غزلیات)/آفتاب از کوه سر بر می‌زند

'

سعدی (غزلیات) (آفتاب از کوه سر بر می‌زند) از سعدی

'

آفتاب از کوه سر بر می‌زند		ماه روی انگشت بر در می‌زند
آن کمان ابرو که تیر غمزه اش		هر زمانی صید دیگر می‌زند
دست و ساعد می‌کشد درویش را		تا نپنداری که خنجر می‌زند
یاسمین بویی که سرو قامتش		طعنه بر بالای عرعر می‌زند
روی و چشمی دارم اندر مهر او		کاین گهر می‌ریزد آن زر می‌زند
عشق را پیشانیی باید چو میخ		تا حبیبش سنگ بر سر می‌زند
انگبین رویان نترسند از مگس		نوش می‌گیرند و نشتر می‌زنند
در به روی دوست بستن شرط نیست		ور ببندی سر به در بر می‌زند
سعدیا دیگر قلم پولاد دار		کاین سخن آتش به نی در می‌زند