خواجوی کرمانی (غزلیات)/برافکن سایبان ظلمت از نور

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (برافکن سایبان ظلمت از نور) از خواجوی کرمانی

'

برافکن سایبان ظلمت از نور		که باد از روی خوبت چشم بد دور
رخت در چشم ما نورست در چشم		نظر بر طلعتت نور علی نور
بیاقوتت برات آورده سنبل		ز ریحان تو در خط رفته کافور
ترا بر جان من فرمان روانست		که سلطان آمرست و بنده مامور
بهشتی روی اگر در گلشن آید		تو پنداری که این خلدست و آن حور
گرم روی زمین گردد مصور		نبیند ناظرم جز روی منظور
ز بادامش حریفان نیمه مستند		ولی آنماهرخ در پرده مستور
ز لعلش بوسه‌ئی می‌خواستم گفت		نباید داد شیرینی برنجور
از آن خواجو بیاقوتش کند میل		که دایم آب خواهد طبع محرور