خواجوی کرمانی (غزلیات)/ز جام عشق تو عقلم خراب می‌گردد

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (ز جام عشق تو عقلم خراب می‌گردد) از خواجوی کرمانی

'

ز جام عشق تو عقلم خراب می‌گردد		ز تاب مهر تو جانم کباب می‌گردد
مرا دلیست که دائم بیاد لعل لبت		بگرد ساقی و جام شراب می‌گردد
هلاک خود بدعا خواستم ولی چکنم		که دیر دعوت من مستجاب می‌گردد
دلست کاین همه خونم ز دیده می‌بارد		پرست کافت جان عقاب می‌گردد
تو خود چه آب و گلی کاب زندگی هردم		ز شرم چشمه‌ی نوش تو آب می‌گردد
چو برتو می‌فکنم دیده اشگ گلگونم		ز عکس گلشن رویت گلاب می‌گردد
بجام باده چه حاجت که پیر گوشه نشین		بیاد چشم تو مست و خراب می‌گردد
عجب نباشد اگر شد سیاه و سودایی		چنین که زلف تو بر آفتاب می‌گردد
چو بر درت گذرم گوئیم که خواجو باز		بگرد خانه‌ی ما از چه باب می‌گردد