دیوان شمس/ای هفت دریا گوهر عطا کن
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | دیوان شمس (غزلیات) (ای هفت دریا گوهر عطا کن) از مولوی |
' |
| ای هفت دریا گوهر عطا کن | وین مسها را پرکیمیا کن | |
| ای شمع مستان وی سرو بستان | تا کی ز دستان آخر وفا کن | |
| بگریست بر ما هر سنگ خارا | این درد ما را جانا دوا کن | |
| ای خشم کرده دیدار برده | این ماجرا را یک دم رها کن | |
| احسان و مردی بسیار کردی | آن مردمی را اکنون دو تا کن | |
| ای خوب مذهب ای ماه و کوکب | در ظلمت شب چون مه سخا کن | |
| درد قدیمی رنج سقیمی | گرد یتیمی از ما جدا کن | |
| گر در نعیمم در زر و سیمم | بیتو یتیمم درمان ما کن | |
| من لب ببستم در غم نشستم | بگشای دستم قصد لقا کن |