دیوان شمس/گر دم از شادی وگر از غم زنیم

'

دیوان شمس (غزلیات) (گر دم از شادی وگر از غم زنیم) از مولوی

'

گر دم از شادی وگر از غم زنیم		جمع بنشینیم و دم با هم زنیم
یار ما افزون رود افزون رویم		یار ما گر کم زند ما کم زنیم
ما و یاران همدل و همدم شویم		همچو آتش بر صف رستم زنیم
گر چه مردانیم اگر تنها رویم		چون زنان بر نوحه و ماتم زنیم
گر به تنهایی به راه حج رویم		تو مکن باور که بر زمزم زنیم
تارهای چنگ را مانیم ما		چونک درسازیم زیر و بم زنیم
ما همه در جمع آدم بوده‌ایم		بار دیگر جمله بر آدم زنیم
نکته پوشیده‌ست و آدم واسطه		خیمه‌ها بر ساحل اعظم زنیم
چون به تخت آید سلیمان بقا		صد هزاران بوسه بر خاتم زنیم