خواجوی کرمانی (غزلیات)/به آفتاب جهانتاب سایه پرور تو

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (به آفتاب جهانتاب سایه پرور تو) از خواجوی کرمانی

'

به آفتاب جهانتاب سایه پرور تو		بتاب طره مهپوش سایه گستر تو
که من بمهر رخت ذره‌ئی جدا نشوم		گرم بتیغ زنی همچو سایه از بر تو
بخال خلدنشینت که روز و شب چو بلال		گرفته است وطن بر لب چو کوثر تو
که طوطی دل شوریده‌ام بسان مگس		دمی قرار نگیرد ز شور شکر تو
به لحظه‌ئیکه کشد تیغ تیز پیل افکن		دو چشم عشوه گر شیر گیر کافر تو
که همچو تشنه که میرد ز عشق آب حیات		بود دلم متعطش بب خنجر تو
بدان خط سیه دود رنگ آتش پوش		که در گرفت بگرد مه منور تو
که من بروز و شب آشفته و پریشانم		از آن دو هندوی گردنکش دلاور تو
بخاک پای تو کانرا بجان و دل خواهد		که تاج سر کند آنکس که باشدش سر تو
که چون بخاک برند از در تو خواجو را		بهیچ باب نجوید جدایی از در تو