خواجوی کرمانی (غزلیات)/چگونه سرو روان گویمت که عین روانی

'

خواجوی کرمانی (غزلیات) (چگونه سرو روان گویمت که عین روانی) از خواجوی کرمانی

'

چگونه سرو روان گویمت که عین روانی		نه محض جوهر روحی که روح جوهر جانی
کدام سرو که گویم براستی بتو ماند		که باغ سرو روانی و سرو باغ روانی
تو آن نی که توانی که خستگان بلا را		بکام دل برسانی و جان بلب نرسانی
چه جرم رفت که رفتی و در غمم بنشاندی		چه خیزد ار بنشینی و آتشم بنشانی
برون نمی‌روی از دل که حال دیده ببینی		نمی‌کشی مگر از درد و حسرتم برهانی
ز هر که دل برباید تو دل رباتر ازوئی		ز هر چه جان بفزاید تو جان فزاتر از آنی
نهاده‌ام سر خدمت بر آستان ارادت		گرم بلطف بخوانی و گر بقهر برانی
اگر امان ندهد عمر و بخت باز نگردد		کجا بصبر میسر شود حصول امانی
مکن ملامت خواجو بعشقبازی و مستی		که بر کناری و دانم که حال غرقه ندانی