اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتن

'

اوحدی مراغه‌ای (غزلیات) (چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتن) از اوحدی مراغه‌ای

'

چو دل نمی‌دهد از کوی دوست برگشتن		ضرورتست در آن آستان به سر گشتن
من از برای چنان آفتاب رخساری		چو سایه عار ندارم ز دربدر گشتن
چون در میان نتوان کرد دست با شیرین		ضرورتست چو فرهاد در کمر گشتن
اگر چه شد سخن عشق من به گیتی فاش		بدین سخن نتوانم ز دوست بر گشتن
گرم به تیغ زند چاره‌ای نمی‌دانم		بجز سپاس پذیرفتن و سپر گشتن
ازو به تیر قضا روی برنگردانم		ز دوست حیف بود خود بدین قدر گشتن
به دوست گوی که: رحمت کن، ای نسیم صبا		که نیست ممکن ازین دل شکسته‌تر گشتن
حدیث من همه عالم برفت و خلق شنید		وزین حدیث نخواهد ترا خبر گشتن
ندانمت که چه افیون فگنده‌ای درمی		که باز عادت ما حیرتست و سر گشتن
به جست و جوی تو آشفته می‌کنندم نام		ز بس به بازار و کوچه در گشتن
چو اوحدی سخن از آب دیده خواهد گفت		گزیر نیست حدیث مرا ز تر گشتن