مثنوی معنوی/بقیه‌ی قصه‌ی پیر چنگی و بیان مخلص آن

'

دفتر اول مثنوی (بقیه‌ی قصه‌ی پیر چنگی و بیان مخلص آن) از مولوی

'

آن زمان حق بر عمر خوابی گماشت		تا که خویش از خواب نتوانست داشت
در عجب افتاد کین معهود نیست		این ز غیب افتاد بی مقصود نیست
سر نهاد و خواب بردش خواب دید		کامدش از حق ندا جانش شنید
آن ندایی کاصل هر بانگ و نواست		خود ندا آنست و این باقی صداست
ترک و کرد و پارسی‌گو و عرب		فهم کرده آن ندا بی‌گوش و لب
خود چه جای ترک و تاجیکست و زنگ		فهم کردست آن ندا را چوب و سنگ
هر دمی از وی همی‌آید الست		جوهر و اعراض می‌گردند هست
گر نمی‌آید بلی زیشان ولی		آمدنشان از عدم باشد بلی
زانچ گفتم من ز فهم سنگ و چوب		در بیانش قصه‌ای هش‌دار خوب