دیوان شمس/بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد

'

دیوان شمس (غزلیات) (بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد) از مولوی

'

بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد		ولی مکش تو چو تیرش که از کمان بگریزد
چه نقش‌ها که ببازد چه حیله‌ها که بسازد		به نقش حاضر باشد ز راه جان بگریزد
بر آسمانش بجویی چو مه ز آب بتابد		در آب چونک درآیی بر آسمان بگریزد
ز لامکانش بخوانی نشان دهد به مکانت		چو در مکانش بجویی به لامکان بگریزد
نه پیک تیزرو اندر وجود مرغ گمانست		یقین بدان که یقین وار از گمان بگریزد
از این و آن بگریزم ز ترس نی ز ملولی		که آن نگار لطیفم از این و آن بگریزد
گریزپای چو بادم ز عشق گل نه گلی که		ز بیم باد خزانی ز بوستان بگریزد
چنان گریزد نامش چو قصد گفتن بیند		که گفت نیز نتانی که آن فلان بگریزد
چنان گریزد از تو که گر نویسی نقشش		ز لوح نقش بپرد ز دل نشان بگریزد