ناصر خسرو (قصاید)/ای زود گرد گنبد بر رفته

'

ناصر خسرو (قصاید) (ای زود گرد گنبد بر رفته) از ناصر خسرو

'

ای زود گرد گنبد بر رفته		خانه‌ی وفا به دست جفا رفته
بر من چرا گماشته‌ای خیره		چندین هزار مست بر آشفته؟
این دشته بر کشیده همی تازد		وان با کمان و تیر برو خفته
اینم کند به خطبه درون نفرین		وانم به نامه فریه کند سفته
من خیره مانده زیرا با مستان		هر دو یکی است گفته و ناگفته
گفته سخن چو سفته گهر باشد		ناگفته همچو گوهر ناسفته
بیدار کرد ما را بیداری		پنهان ز بیم مستان بنهفته
خرگوش‌وار دیدم مردم را		خفته دو چشم باز و خرد رفته
یک خیل خوگ‌وار درافتاده		با یکدگر چو دیوان کالفته
یک جوق بر مثال خردمندان		با مرکب و عمامه‌ی زربفته
بر سام یارده ز شر منبر		گویان به طمع روز و شبان لفته
مستان و بیهشان چو بدیدندم		شمع خرد فروخته بگرفته
زود از میان خویش براندندم		پر درد جان و ز انده دل کفته
آن جانور که سرگین گرداند		زهر است سوی او گل بشکفته
بیدار چون نشست بر خفته		خفته ز عیب خویش شود تفته
زیرا که سخت زود سوی بیدار		پیدا شود فضیحتی از خفته
ای درها به رشته در آوردم		روز چهارم از سومین هفته