دیوان فخر شیرازی/خــرقۀ صــد پاره

چشمۀ آب بقا

خرقۀ صد پاره از فخر شیرازی

دامن عزلت

دیوان فخر شیرازی

آتش عشق تو تنها نه مرا خانه بسوخت		شعله ور گشت و بسی خانه و کاشانه بسوخت
روز هجر آتش حرمان شب وصل آتش شوق		شمع سان این تنم آن رخ چو پروانه بسوخت
شد عیان برقی از آن برقع و بر عالم زد		زان میان خرمن صبر من دیوانه بسوخت
آن چراغی که از آن کلبۀ ما روشن شد		مسجد و مصطبه و کعبه و بتخانه بسوخت
خویش و بیگانه به ما رشک ببردند و غریب		آشنا را دل از آن آتش و بیگانه بسوخت
ساقیا خیز و فرو ریز به جام آن آتش		که از آن خانۀ عقل من فرزانه بسوخت
خرّم آن روز که آن خسرو فیروز آمد		فخر این خرقۀ صد پاره به شکرانه بسوخت

***