دیوان فخر شیرازی/روشــن رواق

محبوبی عالم

روشن رواق از فخر شیرازی

چشمۀ آب بقا

دیوان فخر شیرازی

منّت خدای را که رسیدم به وصل دوست		روشن رواق چشم من امشب ز روی اوست
چــون مـاه ماست بر سر مهر و وفا بما		نه بیـم از ستاره نه از چرخ کینه جوست
ســاقی لشــکر آنکــه نشستــی به پای خم		بر ما سبیــل کن ز کــرم آنچه در سبوست
زان زلف مشــک فام فتــادیم اگر چه دور		دامـــان دوســت غالیــه فـام است و مشکبوست
با آنکه وصل روی تو ما را نداده دست		دل بـا خیـــال روی تـو دایــم بـه گفتـــگوست
گفتــی که نقــش غیــر بسـایم ز لوح دل		آنجا که نقش نیست چه حاجت به شستشوست
بـد کرده ایم و نیک جزا دیده ایم از او		این نیکــــوئی ازوســت نـه پاداش بـد نکـوست
آن زلــف تابـــدار چــــو در پای افکنـــد		هــر جا دلیست در خم چوگان او چو گوست
ای فخر در میان سخن آن میان میار		کان نکتـه نکته ایست که باریکتــر ز موست

***