دیوان بیدل شیرازی/مرغ دل

متاع فانی

مرغ دل از بیدل شیرازی

وجود واجب

دیوان بیدل شیرازی

ای باد که مشک بار داری		بوئی ز دو زلف یار داری
بگذار به خاک پای او سر		گر زان کو برو گذار داری
ای آنکه چو من فتاده در بند		از هر گنهی هزار داری
در خون مکش این رمیده دل را		گر زانکه سر شکار داری
مرغ دل ماست در هوایت		با مرغ هوا چکار داری
گر نافۀ مشک دارد آهو		تو نافۀ مشکبار داری
با آهوی وحشیت چکار است		چون آهوی پر خمار داری
ای قد چو سرو دلستانی		گر ماه به شاخسار داری
ای ماه چو روی دلفریبی		بر سرو اگر قرار داری
ای گل تو به عارضش چه مانی		او بی خار و تو خار داری
از بیدل ناتوان چه خواهی		اکنون که چو او هزار داری

***